کد خبر: ۱۱۷
تاریخ انتشار: ۰۴ آذر ۱۳۹۴ - ۱۱:۱۸
امروز عاشوراست واینجا حرم امام حسین علیه السلام چقدرکاروان دل که دوست داشتند دراین روز درحرم مولای غریب بی کفن باشند ولی برایشان ممکن نشد وغافلندازاینکه ثواب زیارت را برده ومی برند. دستگاه امام حسین همان دستگاه خداست وشعبه ای ازآن. کافی است نیت کنی جایی باشی وکاری بکنی وبی نتوانی باشی وبکنی برایت اجرمی نویسند این مال کاسب کارهای ثواب وتاجران بهشت وحور وقصور! اما دردیدن لذتی است که درنیابت نیست.زایر ثواب را می خواهد چه کار؟ یک نظربرروی محبوبش حسین برایش بهشت هاست. این زایرین بهشت را به هشته اند!

نماز مغرب وعشا را به جماعت می خوانم تا پس از زیارتی برای استراحت به منزل بروم .میزبان که ازخادمین قدیمی امام است قبلا بمن گفته امروزاستثنائا بجای 8 ساعت کشیک کاری ، دوازده ساعت درحرم خدمت می کند یعنی ازساعت هفت صبح تا هفت شب .ساعت شش ونیم است. پشت سرحضرت تصادفی اورا درحال نمازمی بینم و نگاهمان بهم گره می خورد .درنزدیکی اومی نشینم ونمازهای قضای والدین می خوانم تا کارش تمام شود وبا او که موتوردارد به منزل برویم.

گویا مرا نمی بیند چون پس ازحدود بیست دقیقه انتظاراو را دیدم که از جلویم ردشد که برود! به اوگفتم: چه ساعتی به منزل می روید؟ گفت حدودیک ساعت دیگر. گفتم پس من می روم .گفت: امشب درجلوی مخیم –خیمه گاه -زغال گداخته روشن می کنند واز رویش رد می شوند. آنجا را ببین بعد برو استراحت کن.پرسیدم چه کسانی از روی زغالهای گداخته رد می شوند؟ گفت :هندیها- که وقتی رفتم دیدم تقریبا همه جوانان ونوجوانان عراقی هستند واز میان آن همه شاید یکی دوتا ترک ایرانی وهندی بعد گفت: این را ازدست نده .پرسیدم: چه ساعتی است؟گفت :حدود یک ساعت دیگر .به این ترتیب آخرین برنامه پذیرایی معنوی ازمن ناقابل تدارک دیده شد.با حضرت وداع مختصری کردم و راهی خیمه گاه شدم .چه خیمه گاهی ! شب شام غریبان وخیمه گاهی بی حسین وعباس واکبر وقاسم وطفلانی شیون کنان وداغدار.

در شب شام غریبان حسینی برنامه همه کسانی که به خیمه گاه می آیند این است که درداخل خیمه گاه وبیرون آن شمع روشن  می کنند . دراین شب بساط شمع فروشان دوره گردهم حسابی گرم است بعضی به تعداد زیادی شمع می خرند تا بدیگرانی که می خواند شمع روشن کنند شمع هدیه بدهند ومی دهند.

جالب اینکه دو روحانی عراقی رادیدم مثل مردم عادی وسط خیابان روی خاک نشسته اند وچند شمع را روشن کرده وبدانها می نگرند تا اگرخاموش شوند روشتنش ان کنند.جمع ها زن ومرد است تفکیک شده وغالبا جمعهای چند نفره .

دربرگشت چند ایرانی رادیدم که درمسیر خیابان عمود برخیمه گاه سرراه زوار شمع روشن کرده اند ولی با سلیقه ای خاص با شمع ها نام حسین وزینب و..را با خط خوش نوشته بودند.عراقیهای رهگذر  ازاین ابتکار نحوه ی چیدن شمع ها بصورت نوشته عکس می گرفتند.

قدری دراطراف خیمه گاه گردش گردم ولی هیچ اثرونشانه ای ازاین مراسم ندیدم .احساس کردم شاید به لحاظ زمانی اجرای این مراسم زود باشد.ترجیح دادم بمانم تا این نمایش شگفت دلدادگان حسینی را ازنزدیک ببینم.

به داخل خیمه گاه رفتم تا شب شام غریبان را دراین محل باشم.نمی دانم چرا کوفیان وقتی جنایتشان را درقتل سیدالشهدا واصحاب باوفایش تمام کردند این همه درقساوت زیاده روی کردند.هم براسب بربدن امام تاختند - امری که حتی یزیدعلیه اللعنه از ابن زیاد نخواسته بود-  وهم خیمه گاه امام را آتش زدند .خیمه گاهی که پربود از زن وبچه های شهید داده وداغداری که درجنگ با سپاه کوفه هیچ نقشی نداشتند.

بشروقتی بد می شود هیچ چیز جلودارش نیست .دست شیطان را هم ازپشت دردشمنی با خدا و بندگان او می بندد.

درخیمه گاه بعضی ازهیاتهای عراقی می آیند و درگوشه ای ازآن تجمع کرده وسینه زنی می کنند. نوحه های بسیارسوزناکی می خوانند. غالبا درجلوی هیات پرچم شان است ومقداری شمع دراندازه های مختلف وبعضی درقندیلهایی که دیرخاموش شوند دردست دارند.

درمحوطه خیمه گاه ماسه ریخته شده ودرون ماسه ها تاچشم کارمی کند شمع کاشته شده است شمعهایی غالبا کوچک وگاهی نیم متری درقندیل.دوسه گل قرمزنیمه پژمرده هم لابلای شمع ها درماسه ها دیدم .ابتکارجالبی بود.
emailارسال به دوستان
tr_sar
نظرات بینندگان
tc_sar
نام:
ایمیل:
* نظر: