کد خبر: ۲۷۱
تاریخ انتشار: ۰۹ آذر ۱۳۹۵ - ۲۱:۰۸
در حرم

ظهر است و در حرم امام حسین نشسته ام. دسته ای از جوان های ایرانی دور هم نشسته اند و سینه می زنند.صدایشان همه اطراف را گرفته است. در این حالات نمی توانم نماز یا دعا بخوانم.این سفر و سفرهای قبل بارها نزدیک ضریح حضرت کس یاکسانی اینقدر در گوشم بلند بلند دعا می خوانند که محبورمی شدم زیارت نامه را رها کنم و از اول شروع کنم. حضور قلب در دعا که دیگر جای خود!از برگشتن معترضانه سر به عقب یا حرف زدن با زبان نگاه هم کار ی برنمی آید چون طرف اصلا در حال خودش نیست که این رفتارها را متوجه بشود.از یکسو فضای زیارت در حرم ها متعلق به همه است ولی بعضی خود رامطلق العنان می دانند.از سوی دیگر این فضا متعلق به امام و در محضر امام است و نباید سروصدا کرد و ادب حضور را رعایت نکرد.
از فرزند مرحوم علامه امینی شنیدم پدر بزرگوارشان گاه که از نجف به مشهد می آمد در حرم امام رضا منبر نمی رفت به این دلیل که صدایش را در محضر حضرت رضا علیه السلام بلند نکند. از قضا رواج استفاده از بلندگو هم  در دهه سی_ که بعضی متدینین مخالف استفاده از آن بودند__مزید علت شده بود که ایشان برای رعایت ادب محضر امام منبرهایش را در مسجدی بیرون از حرم  برود و می رفت.
جامعه ما دارد یک جورهایی شبیه پاکستان می شود. وزن مداحی و مداح ها و نوحه و سینه زنی به رغم همه اهمیتی که دارند جا را بر خیلی چیزهای مهم دیگر تنگ کرده است و بنظر من این درست نیست.دیروز به مراسمی رفتم که یکی از مداحهای خوب تهران که من به صدایش علاقه دارم  مداحی می کرد. مجلس روضه  حدود دوساعت و نیم طول کشید.این افراط است.حتما ائمه ما اینقدر وقت شان را صرف شنیدن روضه جدشان نمی کردند.اصحابشان هم  حتما همین گونه بودند.
چندی قبل به مجلس عارفی عزیز ودوست داشتتی در تهران رفتم .از بعد از نمازمغرب که سخنرانی تمام شد حدود چهار ساعت و نیم از اشعار وی و دیگران شعرخواندند تا اذان صبح شد!
معلوم است که این روش باعث تنافر می شود هرچند حضار و مریدها ادب کنند و بنشینند یا اعتراضی به زبان نیاورند.
هرچیز بجای خویش نیکوست.

emailارسال به دوستان
tr_sar
نظرات بینندگان
tc_sar
نام:
ایمیل:
* نظر: