کد خبر: ۲۷۵
تاریخ انتشار: ۰۹ آذر ۱۳۹۵ - ۲۱:۱۵

بعداز سه روز توفیق پیاده روی درچندکیلومتری کربلا برای  استراحت وتجدید وضویی توقف کردم.قاعده من یک ساعت  پیاده راه روی و ده دقیقه کمتراستراحت است.گاه از یک ساعت هم کمتر می شود
درداخل حسینیه مشغول پوشیدن جورابهایم بودم که دیدم دختربچه سه ساله ای با جاروی کوچکی که در دست دارد  موکت جلوی درب حسینیه  را به دقت جارو می کند.وقتی از او این فیلم را که مشاهده می فرمایید گرفتم  تقریبابه آخرهای کار رسیده بود.زور جارویش خیلی به خاکهای فرو رفته در موکت نمی رسید.تنها اندکی خاکها راجابجا کرد.
بگونه ای کار می کرد که انگار یک زن پخته و میان سال است که هر روز خانه اش را به دقت جارو می کند.گمان نمی کنم کسی به او گفته بود این کار را بکند..اگر هم گفته بود ناظری برکارش نبود و لازم نبود بیست دقیقه بصورت نشسته محوطه جلوی در را به دقت جارو بزند.از.راست به چپ می رفت و از چپ به راست متمایل می شد.این کار را ادامه داد تا کارش تمام شد و رفت.به گمانم از اهالی همان روستای نزدیک حسینیه بود.
هرچه بیشتر این سفر را می روم و نظیر این صحنه ها را می بینم بیشتر یقین پیدا می کنم که اتفاقی اما نه ازجنس بشری، که  با رنگ وصبغه ای الهی افتاده است

emailارسال به دوستان
tr_sar
نظرات بینندگان
tc_sar
نام:
ایمیل:
* نظر: